🇬🇧 لندن

لندن یکی از معدود شهرهایی است که جامعه ایرانی واقعاً در آن ریشه دوانده - کنزینگتون، هامرسمیت، اکتون محله‌هایی هستند که بیگانه نیستند. بی‌بی‌سی فارسی از اینجا پخش می‌شود، هنرمندان و روشنفکران ایرانی در این شهر جمع شده‌اند، رستوران‌های ایرانی درجه یک داری. روی کاغذ، لندن باید یکی از آسان‌ترین شهرها برای مهاجر ایرانی باشد.

اما واقعیت این است که هیچ جامعه بزرگی جای روابط عمیق و واقعی را نمی‌گیرد. هزار ایرانی در شهرت زندگی کنند اما اگر هیچ‌کدام را واقعاً نشناسی، تنهایی از همان قبل بیشتر است. لندن شهری است که در آن همه مشغول هستند، همه در حرکتند، و رسیدن به زیر پوست شهر و آدم‌هایش کار یک‌شبه نیست.

انتظاری که اغلب داریم این است که در لندن همه‌چیز آسان‌تر است - زبان انگلیسی بلدیم، فرهنگ غرب را از سریال‌ها و کتاب‌ها می‌شناسیم. اما بین دانستن زبان و احساس تعلق به یک فرهنگ فاصله‌ای عمیق وجود دارد. آن لحظه که می‌فهمی لندن تو را به عنوان «ایرانی» می‌بیند نه فقط به عنوان یک انسان، یکی از سنگین‌ترین لحظه‌های مهاجرت است.

هزینه زندگی در لندن یکی از بالاترین‌های جهان است و این چیزی نیست که بشود دستکم گرفت. اجاره یک اتاق در لندن می‌تواند بیشتر از حقوق یک ماه باشد. خیلی از ایرانی‌های لندن دو کار دارند، آخر هفته‌ها کار می‌کنند، کمتر از حق خودشان زندگی می‌کنند - فقط برای اینکه در این شهر بمانند. این فشار مالی مداوم روی همه چیز سایه می‌اندازد.

انگلیسی‌ها مؤدب هستند - بسیار مؤدب - اما این ادب اغلب یک دیوار است، نه یک پل. «How are you? Fine, thanks» یک آیین است، نه یک گفتگوی واقعی. NHS برای درمان روان هم صف‌های طولانی دارد - گاهی ۱۸ ماه یا بیشتر - و تنهایی می‌تواند تا آن زمان خیلی عمیق شده باشد. اپیدمی تنهایی در لندن آنقدر جدی است که دولت بریتانیا وزیر تنهایی منصوب کرد.

بحران مسکن لندن روی روح آدم هم تأثیر می‌گذارد. وقتی مجبوری هر یک یا دو سال بکشی و بری جای دیگر، وقتی نمی‌توانی هیچ جایی را «خانه» بدانی، وقتی صاحبخانه‌ات می‌تواند هر وقت بخواهد اجاره را بالا ببرد، احساس ثبات و امنیت از بین می‌رود. بی‌ثباتی مسکن یکی از بزرگ‌ترین عوامل استرس برای ایرانیان لندن است.

بعد از برگزیت، بودن ایرانی در بریتانیا یک لایه پیچیدگی اضافه گرفته. جامعه‌ای که قبلاً نسبت به مهاجران نرم‌تر بود، حالا گاهی سردتر احساس می‌شود. ویزا، اقامت، پاسپورت - این‌ها دغدغه‌هایی هستند که آرامش ذهنی‌ات را می‌خورند. وقتی نمی‌دانی آیا سال دیگر هم می‌توانی اینجا بمانی، ساختن زندگی بسیار سخت‌تر می‌شود.

نسل دوم ایرانیان لندن - کسانی که اینجا به دنیا آمده‌اند یا خیلی کوچک آمده‌اند - با هویتی زندگی می‌کنند که گاهی برایشان سردرگم‌کننده است. نه کاملاً ایرانی، نه کاملاً انگلیسی. خانواده‌ات انتظارات ایرانی دارند، جامعه‌ات مسیر غربی را نشان می‌دهد. این فضای میان دو هویت می‌تواند هم آزادبخش باشد و هم بار سنگینی روی دوش باشد.

احساس گناه نسبت به خانواده‌ای که در ایران مانده، یکی از کمتر صحبت‌شده‌ترین جنبه‌های زندگی ایرانیان لندن است. وقتی تو در رستورانی در کنزینگتون شام می‌خوری و می‌دانی که خواهرت در تهران درگیر مشکلات روزمره است، آن شادی‌هایت با سایه‌ای از گناه همراه است. این احساس گناه واقعی است و نیاز به پردازش دارد.