🇺🇸 سن‌فرانسیسکو

جامعه ایرانی بِی‌اِریا متفاوت از سایر شهرهای آمریکا است - اغلب در حوزه تکنولوژی، مهندسی، علوم پایه، یا کارآفرینی فعال. ایرانی‌ها در گوگل، اپل، فیسبوک، انویدیا، در استارت‌آپ‌های یونیکورن، و در پارک‌های تحقیقاتی استنفورد و برکلی حضور قابل توجهی دارند. این جامعه فکری، اغلب درآمدش بالاست اما زمانش بسیار محدود.

شهرهای حومه - پالو آلتو، ماونتین ویو، کوپرتینو، سن‌خوزه، فریمونت - جاهایی هستند که خانواده‌های ایرانی بِی‌اِریا اغلب در آن‌ها ساکن‌اند. این حومه‌های ثروتمند با مدارس درجه یک و امنیت بالا، انتخاب طبیعی خانواده‌های مهندس و دانشگاهی ایرانی شده‌اند. اما این محله‌های آرام، اغلب فاقد حس جامعه‌ای زنده‌ای هستند که در شهرهایی مثل لس‌آنجلس می‌بینی.

استنفورد و برکلی هزاران دانشجوی ایرانی را در طول دهه‌ها جذب کرده‌اند. این جامعه دانشجویی-آکادمیک، فضای فکری زنده‌ای ساخته. اما برای کسانی که در فضای دانشگاهی نیستند، یافتن «جامعه» در بِی‌اِریا کار آسانی نیست. جامعه ایرانی اینجا اغلب در گروه‌های کوچک حرفه‌ای پراکنده است، نه در محله‌های یکپارچه.

هزینه زندگی در بِی‌اِریا بی‌نظیر است. یک خانه متوسط در پالو آلتو می‌تواند سه میلیون دلار باشد، اجاره یک آپارتمان دو خوابه چهار هزار دلار در ماه. این یعنی حتی با حقوق‌های بسیار بالای صنعت تکنولوژی (دویست تا پانصد هزار دلار در سال برای مهندسان ارشد)، احساس مالی واقعی همیشه فشرده است. این تناقض بین «درآمد بالا» و «احساس فقر مالی» یکی از پیچیدگی‌های روانی بِی‌اِریا است.

فرهنگ کاری سیلیکون ولی نقطه قوت و نقطه ضعف منطقه است. ۶۰ تا ۸۰ ساعت در هفته کار کردن عادی است. «هاسل» - کار شبانه‌روزی برای رشد شرکت - به یک ارزش فرهنگی تبدیل شده. این تمدن کاری برای ایرانیان جوان جاه‌طلب جذاب است، اما با گذشت زمان، فرسودگی‌اش جدی می‌شود. افسردگی پنهان، اضطراب اجرا، و احساس «هرگز کافی نیست» در صنعت تکنولوژی بی‌سابقه نیست.

«اخراج» در بِی‌اِریا، به‌ویژه در دوره‌های رکود فناوری، یک واقعیت مداوم است. صنعتی که در یک ماه استخدام انبوه می‌کند، می‌تواند در ماه بعد هزاران نفر را اخراج کند. این بی‌ثباتی، در ترکیب با وابستگی ویزای H-1B بسیاری از ایرانی‌های شاغل به همان شغل، می‌تواند یک اضطراب مزمن وجودی ایجاد کند که حتی موفق‌ترین مهندسان از آن در امان نیستند.

بسیاری از ایرانیان بِی‌اِریا از مسیر «مغز مهاجر» آمده‌اند - تحصیل در دانشگاه‌های برتر ایران، پذیرش در دانشگاه‌های آمریکایی، شغل در سیلیکون ولی. این مسیر «انتخابی» اغلب با احساس عمیق گناه نسبت به ایران همراه است: «من با مالیات مردم ایران تحصیل کردم و حالا برای شرکت آمریکایی کار می‌کنم.» این احساس، حتی اگر منطقاً قابل دفاع نباشد، احساسی واقعی و سنگین است.

تنهایی در بِی‌اِریا یک نوع خاص دارد. در صنعتی که در آن «شبکه‌سازی» همه چیز است، در مهمانی‌هایی که در آن همه دارند به دنبال سرمایه‌گذاری یا شغل بعدی هستند، روابط واقعی نادر و کوتاه‌مدت‌اند. ایرانی‌هایی که از یک فرهنگ پرتپش با مهمانی‌های طولانی و دوستی‌های عمیق آمده‌اند، اغلب در این فضای ابزاری احساس انزوای روانی می‌کنند.

نسل دوم ایرانیان بِی‌اِریا اغلب در محیط‌های فوق‌رقابتی بزرگ می‌شوند. مدارس آپرل ولی، فشار درسی شدید، انتظار «MIT یا استنفورد یا هیچ» از سوی والدین - این کمال‌گرایی نسل دوم با هزینه روانی واقعی همراه است. اضطراب اجرا، افسردگی پنهان، و حتی بحران‌های هویتی در میان فرزندان موفق ایرانیان بِی‌اِریا شایع است.