رفتن به محتوای اصلی
خانواده‌ام در افغانستان مانده است: جدایی، نگرانی و احساس گناه بازمانده

خانواده‌ام در افغانستان مانده است: جدایی، نگرانی و احساس گناه بازمانده

تیم فنی اموترال
مهاجرت و پناهجویی

شاید سنگین‌ترین بار بسیاری از ما این باشد: ما اینجا در امنیت هستیم و مادر، خواهر، همسر یا فرزندمان آنجا مانده است. هر خبر بد، هر تماس بی‌پاسخ و هر شب که نمی‌دانیم حالشان چطور است، بخشی از توان ما را می‌گیرد.

شاید سنگین‌ترین بار بسیاری از ما این باشد: ما اینجا در امنیت هستیم و مادر، خواهر، همسر یا فرزندمان آنجا مانده است. هر خبر بد، هر تماس بی‌پاسخ و هر شب که نمی‌دانیم حالشان چطور است، بخشی از توان ما را می‌گیرد.

این فقط یک احساس نیست، یک عامل خطر شناخته‌شده است

مرور سیستماتیک درباره اثر جدایی خانواده بر سلامت روان پناهندگان نشان داد جدایی از خانواده با نشانه‌های اختلال استرس پس از سانحه، افسردگی، اضطراب و اضطراب جدایی بزرگسالان ارتباط دارد. در پژوهش‌های کیفی روی افغانستانی‌های تخلیه‌شده نیز رنج ناشی از جدایی گسترده خانواده یکی از مهم‌ترین محورهای گزارش‌شده بود، در کنار خاطرات تروماتیک و احساس نداشتن کنترل در کشور جدید.

به زبان ساده، اگر شما هر روز نگران کسی هستید که در خطر است، درمان روان‌شناختی هم اگر این واقعیت را نادیده بگیرد ناقص خواهد بود.

احساس گناه بازمانده

بسیاری می‌گویند وقتی غذا می‌خورم یاد آن‌ها می‌افتم، وقتی می‌خندم احساس خیانت می‌کنم، حق ندارم خوشحال باشم. این حالت اسم دارد و در بین بازماندگان جنگ و مهاجرت بسیار رایج است. ریشه آن معمولاً محبت است نه خطا. شما کسی را نجات ندادید چون امکانش نبود، نه چون بی‌رحم بودید.

چه کاری می‌شود کرد

  • برای تماس با خانواده زمان مشخص بگذارید. تماس بی‌وقفه و چک کردن دائمی اخبار، اضطراب را بالا نگه می‌دارد و کمکی به آن‌ها نمی‌کند.
  • کمک عملی را جایگزین نگرانی ذهنی کنید. حتی یک اقدام کوچک ماهانه، مثل ارسال مبلغ مشخص یا پیگیری مسیر قانونی پیوستن خانواده، احساس درماندگی را کم می‌کند.
  • درباره امکان پیوند مجدد خانواده با یک مشاور حقوقی صحبت کنید. شرایط در کشورهای مختلف متفاوت است و اطلاعات نادرست بین مهاجران زیاد پخش می‌شود.
  • به خودتان اجازه دهید زندگی کنید. یاد گرفتن زبان، کار کردن و سالم ماندن شما دقیقاً همان چیزی است که به خانواده‌تان کمک می‌کند، نه فرسوده شدن شما.
  • اگر نگرانی شما به بی‌خوابی مزمن، حملات اضطرابی یا ناتوانی در انجام کارهای روزمره رسیده است، این دیگر نگرانی معمولی نیست و درمان لازم دارد.

مطالعه بیشتر

منابع

این متن جایگزین ارزیابی و درمان تخصصی نیست. اگر نشانه‌های شما شدید است یا به آسیب زدن به خودتان فکر می‌کنید، همان روز با پزشک عمومی، اورژانس یا خط بحران کشوری که در آن زندگی می‌کنید تماس بگیرید.

اگر ترجیح می‌دهید با یک درمانگر فارسی‌زبان صحبت کنید، می‌توانید درمانگران اموترال را ببینید و یک جلسه آنلاین رزرو کنید.