🇪🇸 بارسلونا

بسیاری پیش از مهاجرت اسپانیایی می‌خوانند و با اعتمادبه‌نفس می‌رسند. بعد کشف می‌کنند که در کاتالونیا زبان دوم منطقه‌ای هست که در مدرسه، در بخش زیادی از اداره و در بخش‌هایی از زندگی عمومی نقش اصلی دارد.

با اسپانیایی می‌شود زندگی کرد و بیشتر مردم به اسپانیایی جواب می‌دهند. اما نامه رسمی ممکن است کاتالان باشد، آموزش مدرسه فرزندت عمدتاً کاتالان است، و در جمع‌های دوستانه گفت‌وگو ممکن است به کاتالان بچرخد.

اثر روانی‌اش انباشتی است: تازه به یک زبان مسلط شده‌ای و دوباره در موقعیت مبتدی قرار می‌گیری. برای والدین یک لایه اضافه دارد - فرزندت به زبانی درس می‌خواند که تو نمی‌خوانی، و کمک‌کردن به تکالیفش از دستت خارج می‌شود.

این یک مسئله سیاسی حساس هم هست، و بخشی از خستگی همین است که باید مراقب باشی کجا و چطور درباره‌اش حرف بزنی.

بارسلونا یکی از پربازدیدترین شهرهای جهان است. این یعنی ساکنانش سال‌هاست با جمعیتی زندگی می‌کنند که می‌آید و می‌رود، و طبیعتاً محتاط‌تر شده‌اند.

برای مهاجری که واقعاً اینجا زندگی می‌کند، نتیجه‌اش یک سوءتفاهم دائمی است: با تو مثل کسی رفتار می‌شود که چند ماه دیگر می‌رود. باید بارها ثابت کنی که ماندنی هستی. و با موج دورکارها و ساکنان موقت سال‌های اخیر، این احتیاط بیشتر هم شده - همراه با فشار اجاره که ساکنان قدیمی را ناراضی کرده و گاهی نگاه‌ها را سرد می‌کند.

نتیجه برای تو این است که «تعلق داشتن» در بارسلونا زمان بیشتری می‌برد از آنچه شهر در نگاه اول نشان می‌دهد.

دسترسی به نظام سلامت از ثبت نشانی و گرفتن کارت سلامت می‌گذرد. بخش عمومی برای درمان‌های عمومی خوب کار می‌کند؛ برای روان‌درمانی منظم، کمبود روان‌شناس بالینی یعنی فاصله زیاد میان جلسه‌ها.

بسیاری از ساکنان بارسلونا به همین دلیل بیمه خصوصی می‌گیرند. آنجا نوبت سریع‌تر است، اما شمار جلسه‌های پوشش‌داده‌شده معمولاً سقف دارد و درمانگر را از فهرست خودشان انتخاب می‌کنی.

در هر دو مسیر، جلسه به اسپانیایی یا کاتالان است. و اگر تازه در حال یادگیری زبان دومی، حرف زدن درباره اضطراب به آن زبان کار متفاوتی است.