🇪🇸 مادرید

تنهایی در استکهلم یا آمستردام یک جور است: شهر ساکت است، مردم زود به خانه می‌روند، و تنهایی تو با تنهایی عمومی هماهنگ است.

تنهایی در مادرید جور دیگری است. بیرون از پنجره‌ات میز غذا پر است، صدای خنده تا نیمه‌شب می‌آید، و گروه‌های دوستان که ده سال است همدیگر را می‌شناسند دور هم‌اند. تو در همان خیابانی، و در هیچ‌کدام از آن میزها نیستی.

این تضاد چیزی است که خیلی‌ها انتظارش را ندارند. آمده‌اند دنبال گرما و آن را دیده‌اند، اما دیدن با داشتن یکی نیست. جامعه اسپانیایی بسیار مهربان و در دسترس است و همزمان حلقه‌های دوستی‌اش اغلب از مدرسه و دانشگاه مانده - ورود به آن‌ها در سی‌سالگی، برای هر تازه‌واردی، کند است.

اسم داشتن این تجربه کمک می‌کند: مشکل از تو نیست و از اسپانیایی‌ها هم نیست. ساختار روابط این‌طور است.

در اسپانیا مسیر دسترسی به خدمات از ثبت نشانی در شهرداری شروع می‌شود؛ بدون آن گرفتن کارت سلامت و پزشک خانواده دشوار است. این اولین کاری است که باید بعد از رسیدن انجام شود.

نظام سلامت عمومی اسپانیا در مجموع خوب است، اما در یک نقطه مشخص ضعیف: شمار روان‌شناسان بالینی در بخش عمومی نسبت به جمعیت، از پایین‌ترین‌ها در اروپای غربی است. نتیجه‌اش این است که ارجاع گرفتن ممکن است، اما فاصله میان جلسه‌ها اغلب چند هفته یا بیشتر می‌شود و کار درمانی پیوسته عملاً شکل نمی‌گیرد.

به همین دلیل بیشتر مردم برای روان‌درمانی به بخش خصوصی یا بیمه خصوصی می‌روند. آنجا دسترسی سریع است و هزینه با خودت.

ریتم روزانه اسپانیا با بیشتر اروپا فرق دارد: ناهار دیر، شام خیلی دیر، و شب‌های بلند. برای کسی که از ایران آمده این چندان غریب نیست، اما اگر پیش از این در آلمان یا هلند زندگی کرده باشی، بدنت باید دوباره تنظیم شود.

اثرش روی خواب است و خواب روی خلق‌وخو. بسیاری که در ماه‌های اول احساس بی‌قراری و کج‌خلقی می‌کنند، فکر می‌کنند مسئله عاطفی است، در حالی که بخشی از آن صرفاً ساعت خواب است. این را زود بررسی کن، چون درست‌کردنش ساده‌تر از باقی چیزهاست.