🇩🇪 مونیخ

مونیخ بالاترین اجاره‌بها و بالاترین هزینه زندگی آلمان را دارد. برای ماندن در این شهر باید خوب کار کنید و خوب درآمد داشته باشید، و همین یک چرخه می‌سازد: هرچه بیشتر کار می‌کنید، کمتر فرصت دارید به حال خودتان برسید.

برای مهاجر ایرانی این فشار دو لایه دارد. بسیاری با بورس یا موقعیت شغلی آمده‌اند و حس می‌کنند به خانواده‌ای که در ایران مانده بدهکارند: باید ثابت کنند این رفتن ارزشش را داشته. در چنین وضعی گفتن جمله ساده «خسته‌ام» به معنی شکست تعبیر می‌شود، و همین است که کمک‌گرفتن را سال‌ها عقب می‌اندازد.

قواعد بیمه در بایرن همان قواعد سراسری آلمان است: درمان با پوشش بیمه فقط نزد درمانگر دارای مجوز قرارداد، پس از جلسه ارزیابی و تأیید بیمه. اما در مونیخ تقاضا بسیار بالاست و فهرست‌های انتظار از میانگین کشوری هم بلندتر.

اگر بخواهید درمانگری پیدا کنید که هم پروانه بیمه داشته باشد و هم فارسی صحبت کند، عملاً به جست‌وجویی می‌رسید که پاسخ ندارد. بسیاری در نهایت یا درمان را رها می‌کنند یا به آلمانی پیش می‌روند و بخشی از حرف‌شان همان‌جا جا می‌ماند.

بایرن محافظه‌کارتر از شمال آلمان است و شبکه‌های اجتماعی‌اش بسته‌تر. دوستی‌ها دیر شکل می‌گیرد و بسیاری از ایرانیان مونیخ حتی پس از سال‌ها می‌گویند رابطه‌ای که بشود در آن گریه کرد ندارند.

این تنهایی، همراه با ساعت‌های کاری بلند، زمینه دقیق افسردگی و اضطراب است. نکته مهم این است که این وضعیت نشانه ضعف شما نیست، نتیجه شرایطی است که در آن زندگی می‌کنید.