🇨🇭 ژنو

در ژنو قراردادها دو ساله، سه ساله یا مأموریتی‌اند. همکاری که امسال کنارت می‌نشیند سال بعد در نایروبی یا بانکوک است. دوستی که تازه با او راحت شده‌ای، تابستان می‌رود.

این تجربه نامی دارد: سوگ مکرر. بعد از چند بار، آدم ناخودآگاه تصمیم می‌گیرد دیگر نزدیک نشود - و همین تصمیم است که تنهایی را عمیق می‌کند، نه خود خداحافظی‌ها.

برای ایرانی‌ای که خودش یک بار همه‌چیز را پشت سر گذاشته، این چرخه بی‌پایان رفتن و ماندن می‌تواند زخم قدیمی مهاجرت را مدام باز نگه دارد.

بازار مسکن ژنو یکی از فشرده‌ترین‌های اروپاست. بسیاری در نهایت آن‌سوی مرز در فرانسه خانه می‌گیرند و هر روز رفت‌وآمد می‌کنند. این تصمیم مالی منطقی است اما یک پیامد اجتماعی دارد: در کشوری کار می‌کنی و در کشوری دیگر می‌خوابی، و در هیچ‌کدام کاملاً ساکن نیستی.

بیمه، مالیات، مدرسه فرزندان، حتی گواهینامه - همه دو نسخه دارند و هیچ‌کدام ساده نیستند. این بار اداری روی دوش کسی که تازه رسیده، بیشتر از آن است که به نظر می‌رسد.

روال سراسری سوئیس اینجا هم برقرار است: تجویز پزشک، پوشش بیمه پایه، فرانشیز انتخابی خودت و ده درصد سهم شخصی. کانتون ژنو حق بیمه‌های بالایی دارد و همین بسیاری را به سمت فرانشیز بالا می‌برد.

درمانگر فرانسوی‌زبان زیاد است و انگلیسی‌زبان هم پیدا می‌شود. فارسی‌زبان تقریباً هیچ. و اگر مأموریتت جابه‌جا شود، درمانی که با زحمت شروع کرده‌ای همان‌جا قطع می‌شود.