🇧🇪 بروکسل

چیزی که تازه‌واردان بروکسل دیر متوجه می‌شوند این است: بخش بزرگی از شهر روی قراردادهای چندساله می‌چرخد. آدم‌ها می‌آیند، سه یا پنج سال می‌مانند، و می‌روند.

نتیجه‌اش یک الگوی اجتماعی خاص است. آشنا شدن بسیار آسان است - همه تازه‌اند، همه دنبال آدم‌های تازه‌اند. اما دوستی‌ها به عمقی که انتظارش را داری نمی‌رسند، چون هر دو طرف ناخودآگاه می‌دانند این رابطه موقت است. سرمایه‌گذاری عاطفی کامل نمی‌کنی روی کسی که سال بعد در شهر دیگری است.

بعد از چند دوره خداحافظی، بسیاری بی‌آنکه تصمیم بگیرند، دیگر شروع نمی‌کنند. این نه افسردگی است و نه گوشه‌گیری؛ یک محافظت منطقی است که به‌مرور به انزوا می‌رسد. و چون از بیرون زندگی اجتماعی پرمشغله‌ای دیده می‌شود، کسی متوجهش نمی‌شود.

بروکسل رسماً دوزبانه است: فرانسوی و هلندی. در عمل بیشتر فرانسوی صحبت می‌شود، در محیط‌های بین‌المللی انگلیسی، و مدرسه و اداره ممکن است هلندی بخواهند.

برای مهاجر این یعنی انتخاب. زبان دوم را کدام بگیری؟ و هر کدام را که بگیری، نیمی از شهر همچنان جای دیگری است. کسانی که سال‌ها اینجا زندگی کرده‌اند اغلب می‌گویند به هیچ‌کدام از دو جامعه زبانی تعلق ندارند - در حباب انگلیسی‌زبان بین‌المللی راحت‌اند و از خود بلژیک بیرون.

این احساس بیرون‌بودگی با تسلط زبانی حل نمی‌شود، چون مسئله‌اش زبان نیست، عضویت است.

در بلژیک عضویت در یک صندوق بیمه درمانی اجباری است و بیشتر هزینه‌ها از آنجا برمی‌گردد. سال‌هاست شبکه‌ای از روان‌شناسان طرف قرارداد وجود دارد که جلسه‌هایشان بخش عمده‌اش پوشش داده می‌شود و سهم بیمار کم است.

دو محدودیت واقعی دارد. اول اینکه تعداد جلسه‌ها سقف دارد و سقفش و مبلغ سهم بیمار چند بار تغییر کرده - رقم روز را از صندوق خودت بپرس. دوم اینکه روان‌شناس طرف قرارداد فارسی‌زبان عملاً وجود ندارد.

بیرون از این شبکه، مطب خصوصی گران‌تر است و بازپرداختش بسته به صندوق و بیمه تکمیلی فرق می‌کند.