🇦🇺 بریزبن

بریزبن آرام‌تر از سیدنی و ملبورن است: رودخانه‌ای پیچ‌درپیچ که از وسط شهر می‌گذرد، درختان جاکاراندا که هر بهار شهر را بنفش می‌کنند، و زندگی‌ای که بیشتر در فضای باز می‌گذرد. شهر با سرعت رشد می‌کند و میزبان بازی‌های المپیک ۲۰۳۲ است؛ جرثقیل‌ها و پروژه‌های ساختمانی بخشی از منظره‌ی آن شده‌اند.

جامعه‌ی ایرانی بریزبن کوچک‌تر از دو شهر بزرگ جنوبی است. برای تازه‌وارد، این یعنی شبکه‌ی کمتر: کسی که بشود در روزهای اول از او پرسید کجا خانه پیدا کنم، کدام پزشک خوب است، یا فقط با او فارسی حرف زد. همین کم بودن، تنهایی سال‌های اول را پررنگ‌تر می‌کند.

برخی از ایرانیان بریزبن سال‌ها با ویزاهای موقت و نامعلوم زندگی کرده‌اند؛ سال‌هایی که در آن نه می‌شد برنامه‌ی بلندمدت ریخت و نه به خانه سفر کرد. اثر این سال‌های انتظار، حتی بعد از گرفتن اقامت دائم، به‌سادگی از بین نمی‌رود.

تابستان‌های بریزبن گرم و شرجی است و طوفان‌های عصرگاهی بخشی از آن. سیل‌های بزرگ سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۲۲ هنوز در حافظه‌ی شهر است و برای کسی که خانه یا وسایلش را از دست داده، هر فصل بارانی می‌تواند اضطراب را برگرداند.

شروع دوباره در شغلی پایین‌تر از سابقه‌ی واقعی، یکی از تجربه‌های رایج ایرانیان این شهر است: مهندسی که مدتی راننده است، پزشکی که سال‌ها برای تأیید مدرکش امتحان می‌دهد. این افت موقت جایگاه، به عزت نفس ضربه می‌زند و کمتر کسی درباره‌اش حرف می‌زند.

کوئینزلند ساعت تابستانی ندارد؛ یعنی نیمی از سال، اختلاف ساعت با سیدنی و ملبورن عوض می‌شود. نکته‌ی کوچکی است، اما نشان می‌دهد تقویم رزرو باید دقیقاً ساعت محلی شما را بداند، که می‌داند.

روانشناس فارسی‌زبان در بریزبن کم است و فهرست انتظار روانشناسان، حتی با ارجاع پزشک عمومی و یارانه‌ی مدیکر، می‌تواند طولانی باشد. جلسه‌ی آنلاین این فاصله را کوتاه می‌کند: درمانگر فارسی‌زبانی را انتخاب می‌کنید که تخصصش با نیاز شما جور است، هرجای دنیا که باشد.

برای کسی که سال‌های سخت مهاجرت، انتظار ویزا یا تجربه‌های تلخ را پشت سر گذاشته، حرف زدن به زبان مادری فرق دارد. لازم نیست برای بیان احساسی که فقط به فارسی کلمه دارد، دنبال معادل انگلیسی بگردید. زمان‌های آزاد را به وقت بریزبن می‌بینید؛ عصرهای بریزبن با ظهر ایران هم‌زمان است.