🇫🇷 لیون

لیون واقعاً شهر خوبی برای زندگی است. دو رودخانه، محله‌های قدیمی، صنعت داروسازی و زیست‌فناوری قوی، دانشگاه‌های خوب و اجاره‌ای که در پاریس رویا به نظر می‌رسد. بسیاری از ایرانیان که چند سال در پاریس بوده‌اند و خسته شده‌اند، به لیون می‌آیند و نفس می‌کشند.

اما فرانسه کشوری بسیار پاریس‌محور است. دفتر مرکزی در پاریس است، تصمیم‌ها در پاریس گرفته می‌شود، و بعد از یک سطح مشخص، ارتقا یعنی رفتن به پاریس. برای کسی که آگاهانه پاریس را ترک کرده، این یک بن‌بست آرام است: زندگی خوب است، اما مسیر رو به بالا از جایی می‌گذرد که نمی‌خواهی برگردی.

این نوع بن‌بست معمولاً به شکل بحران ظاهر نمی‌شود. به شکل یک بی‌قراری مبهم ظاهر می‌شود، حس اینکه چیزی درست نیست بدون اینکه بتوانی انگشت رویش بگذاری - و همین است که تشخیصش را سخت می‌کند.

این نکته‌ای است که بسیاری دیر متوجه می‌شوند. در فرانسه روان‌پزشک پزشک است و جلسه‌اش زیر پوشش بیمه اجتماعی می‌آید. اما روان‌شناس بالینی در مطب خصوصی به‌صورت پیش‌فرض بازپرداخت نمی‌شود، و روان‌درمانی معمولاً کار همین گروه است.

یک طرح ملی وجود دارد که تعداد محدودی جلسه در سال را با روان‌شناسان طرف قرارداد پوشش می‌دهد. سقف جلسه‌ها و مبلغ آن چند بار تغییر کرده، پس پیش از تکیه کردن به آن، عدد روز را از منبع رسمی بگیر. نکته ساختاری اما ثابت است: تعداد جلسه‌ها محدود است و برای کار بلندمدت کافی نیست.

باقی ماجرا به «موتوئل» بستگی دارد، یعنی بیمه تکمیلی‌ات. بعضی موتوئل‌ها چند جلسه روان‌شناس در سال می‌دهند و بعضی هیچ. نتیجه عملی این است که در فرانسه هزینه، نه انتظار، مانع اصلی درمان است.

بسیاری از ایرانیان لیون فرانسه را خوب صحبت می‌کنند - در جلسه کاری، در اداره، در دانشگاه. اما زبان کاری و زبان احساس دو چیزند.

وقتی می‌خواهی درباره پدرت حرف بزنی، درباره چیزی که در نوجوانی اتفاق افتاد، یا درباره حسی که در فرانسوی معادل دقیق ندارد، ذهنت شروع می‌کند به ترجمه. و در همان لحظه، از تجربه فاصله می‌گیری و به گزارش دادن آن می‌رسی. درمان دقیقاً در لایه‌ای کار می‌کند که ترجمه از بین می‌برد.