🇦🇺 ملبورن

ملبورن را معمولاً پایتخت فرهنگی استرالیا می‌دانند: تئاتر، موسیقی، کتاب‌فروشی‌ها و فرهنگ قهوه‌ای که مردم شهر به آن افتخار می‌کنند. دانشگاه‌های بزرگ این شهر هر سال هزاران دانشجوی بین‌المللی را جذب می‌کنند و بخش مهمی از ایرانیان ملبورن یا دانشجو هستند یا زندگی‌شان در استرالیا با تحصیل آغاز شده است.

این شروع، فشارهای خاص خودش را دارد. دانشجوی بین‌المللی شهریه‌ی سنگینی می‌پردازد، ساعت کار مجازش محدود است، و آینده‌اش به نمره‌ها، ویزای بعدی و پیدا کردن کار بعد از فارغ‌التحصیلی گره خورده. کمتر کسی از خانواده در ایران تصور می‌کند پشت عکس‌های کافه‌های ملبورن، شب‌های بی‌خوابی پیش از مهلت تحویل پروژه و نگرانی از تمدید ویزا نشسته است.

برای کسانی که سال‌هاست اینجا هستند، ملبورن شهری است که کم‌کم خانه می‌شود؛ اما حتی آن‌ها هم گاهی میان این دو دنیا گیر می‌کنند: اینجا هنوز کاملاً «ما» نیست، و ایران دیگر آن ایرانی نیست که ترک کردند.

مهاجری که با تصویر آفتاب و ساحل به استرالیا می‌آید، اولین زمستان ملبورن را فراموش نمی‌کند: روزهای کوتاه، آسمان ابری، باد سرد جنوبی، و خانه‌هایی که بسیاری‌شان عایق‌بندی درستی ندارند. برای برخی افراد، این ماه‌های کم‌نور بر خلق‌وخو، انرژی و خواب اثر می‌گذارد، و وقتی با تنهایی دوران مهاجرت جمع شود، سنگین‌تر هم می‌شود.

هوای متغیر شهر، استعاره‌ی خوبی برای حال خیلی از مهاجران هم هست: صبح امیدوار، عصر دلتنگ. نوسان میان هیجان شروع تازه و احساس بی‌ریشگی، بخش عادی مهاجرت است، اما وقتی ماه‌ها طول بکشد، ارزش دارد درباره‌اش با کسی حرف زد.

فشار مالی هم واقعی است. اجاره در ملبورن بالاست و برای دانشجو، هر افزایش قیمت یعنی کار بیشتر و وقت کمتر برای درس و استراحت.

بیشتر دانشگاه‌های ملبورن خدمات مشاوره‌ی دانشجویی دارند و مدیکر هم برای کسانی که مشمولش هستند، با ارجاع پزشک عمومی بخشی از هزینه‌ی چند جلسه را می‌پردازد. اما این خدمات معمولاً به انگلیسی است، و بسیاری از دانشجویان بین‌المللی به جای مدیکر بیمه‌ی دانشجویی (OSHC) دارند که پوشش روان‌درمانی‌اش محدود است.

جلسه‌ی آنلاین به فارسی یعنی لازم نیست فشار خانواده، انتظار «دکتر شدن» یا احساس گناه دوری را برای کسی توضیح بدهی. درمانگران اموترال این زمینه را می‌شناسند. زمان جلسه را به وقت ملبورن می‌بینید؛ عصرهای ملبورن با ظهر ایران و صبح اروپا هم‌زمان است.