🇫🇷 مارسی

چیزی که کمتر جدی گرفته می‌شود این است که نور روی خلق‌وخو اثر می‌گذارد. بسیاری از ایرانیانی که سال‌ها در آلمان، هلند یا اسکاندیناوی زندگی کرده‌اند و بعد به مارسی آمده‌اند، می‌گویند اولین چیزی که تغییر کرد خوابشان بود، و بعد بقیه‌اش.

مارسی هم بلند و صریح و پرسروصداست. مردم در خیابان بلند حرف می‌زنند، در بازار چانه می‌زنند، و فاصله اجتماعی کمتر از شمال است. برای کسی که از فرهنگ پرتماس ایرانی آمده، این آشناتر است. آن حس «باید صدایم را پایین بیاورم» که در برلین یا استکهلم هست، اینجا کمتر است.

اما آشنا بودن با آسان بودن یکی نیست. مارسی فقیرتر از لیون و پاریس است، بیکاری بالاتر است، و بخش‌هایی از شهر با مشکلات جدی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. آرامش فرهنگی، امنیت اقتصادی نمی‌آورد.

در فرانسه مراکز درمان روان عمومی وجود دارند که خدماتشان رایگان است. این یک امتیاز واقعی است، به‌ویژه در شهری که هزینه مانع اصلی است.

مشکل زمان است. نوبت گرفتن در این مراکز در بسیاری از مناطق ماه‌ها طول می‌کشد، و در منطقه‌هایی با فشار بیشتر، بیشتر.

در بخش خصوصی هم دو دسته وجود دارد: پزشکانی که تعرفه رسمی می‌گیرند و بازپرداختشان کامل است، و پزشکانی که بیشتر می‌گیرند و اختلافش با توست مگر اینکه موتوئل خوبی داشته باشی. و برای روان‌شناس بالینی خصوصی، بازپرداخت پیش‌فرضی وجود ندارد.

مارسی یکی از متنوع‌ترین شهرهای فرانسه است، اما جامعه ایرانی‌اش کوچک است. برخلاف پاریس، اینجا مدرسه فارسی، انجمن پرشمار یا رستوران ایرانی در هر محله نیست.

این یعنی «خارجی بودن» جلب توجه نمی‌کند - در شهری با این همه ریشه، تو فقط یکی از ده‌ها گروهی - اما «ایرانی بودن» هم کمتر دیده می‌شود. پیدا کردن کسی که نوروز برایش معنا داشته باشد، اینجا کار سختی است.