🇦🇪 ابوظبی

ابوظبی برخلاف همسایه‌ی پرهیاهویش، شهر ثبات است. خیلی از ایرانیانی که اینجا زندگی می‌کنند با قراردادهای بلندمدت در شرکت‌های نفتی، دانشگاه‌ها، بیمارستان‌ها یا نهادهای دولتی آمده‌اند. زندگی قابل پیش‌بینی‌تر است، خیابان‌ها خلوت‌تر، و ریتم شهر کندتر از دبی.

اما همین آرامش، روی دیگری هم دارد. جامعه‌ی ایرانی ابوظبی کوچک‌تر و پراکنده‌تر از دبی است؛ رستوران ایرانی و جمع فارسی‌زبان کمتر پیدا می‌شود و خیلی‌ها برای دیدن دوستان ایرانی تا دبی رانندگی می‌کنند. برای کسی که به شلوغی و گرمای روابط ایرانی عادت دارد، این پراکندگی می‌تواند به‌مرور به احساس تنهایی تبدیل شود - حتی وقتی از نظر شغلی و مالی همه‌چیز روبه‌راه است.

محیط رسمی‌تر شهر هم بر روابط اثر می‌گذارد. دوستی‌ها بیشتر در چارچوب همکاری شکل می‌گیرند و عمق پیدا کردنشان زمان می‌برد.

زندگی حرفه‌ای در ابوظبی معمولاً پرمسئولیت است: پروژه‌های بزرگ، انتظارات بالا، و فرهنگی که ساعت کاری طولانی را عادی می‌داند. فرسودگی شغلی این‌جا آرام و بی‌صدا می‌آید - نه با یک بحران، بلکه با ماه‌ها خستگی انباشته که کسی درباره‌اش حرف نمی‌زند.

مثل دبی، اقامت به کار گره خورده است و همان ناامنی پنهان را می‌سازد. تابستان‌های طولانی و گرم، زندگی را ماه‌ها به فضای سربسته محدود می‌کند و کم‌تحرکی و خانه‌نشینی بر خلق‌وخو اثر می‌گذارد.

برای خانواده‌ها، پرسش‌های خاص خودشان هست: بچه‌هایی که در مدرسه‌های بین‌المللی بزرگ می‌شوند و فارسی‌شان کمرنگ می‌شود، فاصله از پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها، و تصمیم همیشگیِ «ماندن یا برگشتن». این‌ها موضوع‌هایی هستند که در جلسه‌ی درمان به زبان فارسی، بدون نیاز به توضیح فرهنگی، می‌شود درباره‌شان حرف زد.

جلسات اموترال کاملاً آنلاین برگزار می‌شوند - این یعنی از ابوظبی به درمانگران فارسی‌زبانی دسترسی داری که شاید در آلمان، کانادا یا جای دیگری از دنیا باشند، اما زبان، فرهنگ و تجربه‌ی مهاجرت تو را می‌فهمند. زمان جلسه را به وقت امارات انتخاب می‌کنی و جلسه را از هر جای امنی که بخواهی برگزار می‌کنی.

برای بسیاری از ساکنان ابوظبی، محرمانگیِ جلسه‌ی آنلاین یک مزیت جدی است: نه سالن انتظاری، نه رفت‌وآمدی که دیده شود. فقط تو و درمانگرت، به زبان خودتان.