رفتن به محتوای اصلی
مسائل و اختلالات

روان‌درمانی برای اختلال دوقطبی با درمانگر فارسی‌زبان

اختلال دوقطبی با دوره‌هایی از تغییر شدید خلق و انرژی همراه است. در دوره‌های شیدایی یا نیمه‌شیدایی ممکن است انرژی بسیار زیاد، نیاز کم به خواب، افکار تند و تصمیم‌های پرخطر داشته باشید و در دوره‌های افسردگی، غم عمیق، خستگی و ناامیدی.

این نوسان‌ها فراتر از بالا و پایین‌های معمول زندگی هستند و می‌توانند کار، رابطه‌ها و سلامت مالی را تحت تأثیر قرار دهند. اختلال دوقطبی معمولاً نیاز به مراقبت روان‌پزشکی دارد و روان‌درمانی در کنار آن نقش مهمی در شناخت الگوها، پیشگیری از عود و ساختن زندگی باثبات‌تر دارد.

برای چه کسانی مناسب است؟

  • دوره‌هایی دارید که با خواب خیلی کم پرانرژی هستید و بعد دچار افت شدید می‌شوید
  • در دوره‌های پرانرژی تصمیم‌های عجولانه مالی یا رابطه‌ای گرفته‌اید
  • تشخیص دوقطبی گرفته‌اید و می‌خواهید بهتر با آن زندگی کنید
  • می‌خواهید نشانه‌های هشدار شروع یک دوره را بهتر بشناسید
  • خانواده یا همسرتان برای کنار آمدن با نوسان‌ها به حمایت نیاز دارند

شاید گزینهٔ بهتری باشد اگر…

  • اگر در دوره شیدایی شدید، بی‌خوابی چندروزه، رفتارهای پرخطر یا جدا شدن از واقعیت هستید، ابتدا باید روان‌پزشک یا اورژانس شما را ببیند
  • روان‌درمانی جایگزین مراقبت روان‌پزشکی نیست؛ اگر هنوز ارزیابی نشده‌اید، مراجعه به روان‌پزشک ضروری است
  • اگر افکار خودکشی دارید، فوراً با اورژانس محلی یا خط بحران تماس بگیرید

چطور کار می‌کند؟

مراقبت از اختلال دوقطبی معمولاً ترکیبی است: روان‌پزشک درباره درمان دارویی تصمیم می‌گیرد و روان‌درمانی کمک می‌کند با بیماری بهتر زندگی کنید. روان‌آموزی به شما و خانواده کمک می‌کند این اختلال و نشانه‌های هشدار آن را بشناسید.

درمان بین‌فردی و ریتم اجتماعی (IPSRT) بر نظم خواب، برنامه روزانه و رابطه‌ها تمرکز دارد، چون بی‌نظمی در این‌ها می‌تواند نوسان‌ها را تشدید کند. درمان شناختی‌رفتاری (CBT) هم به مدیریت افکار و رفتارها در دوره‌های مختلف کمک می‌کند.

با درمانگر می‌توانید یک برنامه پیشگیری از عود بسازید: فهرست نشانه‌های اولیه، کارهایی که باید انجام شود و افرادی که باید در جریان باشند.

در جلسه‌های آنلاین چه انتظاری داشته باشیم؟

در جلسه‌های آنلاین به فارسی، درمانگر با شما درباره تجربه‌هایتان از دوره‌های مختلف و تأثیرشان بر زندگی صحبت می‌کند. معمولاً از شما خواسته می‌شود خلق و خوابتان را ثبت کنید تا الگوها روشن‌تر شوند.

حمایت روان‌درمانی برای دوقطبی اغلب بلندمدت و پیوسته است و در کنار پیگیری روان‌پزشکی ادامه می‌یابد. هدف، ثبات بیشتر و زندگی معنادارتر است، نه حذف کامل هر نوسان.

چند نمونه

نمونه‌ها ساختگی و برای توضیح هستند.

آرش و شب‌های بی‌خواب

آرش در هلند دانشجوی دکتری بود و گاهی هفته‌ها با سه ساعت خواب شب و روز کار می‌کرد و بعد ماه‌ها از رختخواب بیرون نمی‌آمد. بعد از ارزیابی روان‌پزشک، روان‌درمانی را هم شروع کرد. با درمانگرش برنامه منظم خواب و روزانه ساخت. او یاد گرفت کم شدن نیاز به خواب را زنگ خطر بداند.

سمیرا و خانواده

خانواده سمیرا نوسان‌های خلق او را «بداخلاقی» می‌دانستند و این باعث دعوا می‌شد. در چند جلسه، همسرش هم شرکت کرد و درباره این اختلال اطلاعات بیشتری گرفت. آن‌ها با هم برنامه‌ای برای وقتی که نشانه‌ها شروع می‌شوند نوشتند. فضای خانه آرام‌تر شد.

پیمان و تصمیم‌های عجولانه

پیمان در یک دوره پرانرژی پس‌اندازش را خرج کرده بود و بعد از آن احساس شرم شدیدی داشت. درمانگرش به او کمک کرد بدون سرزنش به آن دوره نگاه کند. او قانونی گذاشت که تصمیم‌های بزرگ مالی را چند روز عقب بیندازد و با یک نفر مورد اعتماد مشورت کند.

درمانگرانی که در «اختلال دوقطبی» تجربه دارند

این درمانگران این مورد را در پروفایل خود ثبت کرده‌اند و همه جلسات آنلاین و به زبان فارسی است.

مشاهده همه درمانگران

پرسش‌های رایج

آیا روان‌درمانی به‌تنهایی برای دوقطبی کافی است؟

معمولاً نه. اختلال دوقطبی اغلب به مراقبت روان‌پزشکی نیاز دارد و روان‌پزشک بررسی می‌کند آیا دارو لازم است. روان‌درمانی در کنار آن کمک می‌کند زندگی باثبات‌تری بسازید.

فرق دوقطبی با تغییرات معمول خلق چیست؟

همه بالا و پایین دارند، اما در دوقطبی دوره‌ها شدیدتر، طولانی‌تر و اغلب همراه با تغییر در خواب، انرژی و رفتار هستند. تشخیص فقط با ارزیابی متخصص ممکن است.

آیا خانواده‌ام هم می‌تواند در جلسه شرکت کند؟

در بسیاری از موارد بله، با هماهنگی درمانگر. آگاهی خانواده از نشانه‌های هشدار اغلب به پیشگیری از عود کمک می‌کند.

در چه شرایطی باید فوراً کمک بگیرم؟

اگر چند شب تقریباً نخوابیده‌اید، رفتارهای پرخطر دارید، چیزهایی می‌شنوید یا می‌بینید که دیگران نمی‌بینند یا افکار خودکشی دارید، همین حالا با اورژانس محلی یا یک خط بحران تماس بگیرید.

این مطلب برای آگاهی عمومی است و جای ارزیابی حرفه‌ای را نمی‌گیرد. اگر در خطر فوری هستید یا به آسیب زدن به خود فکر می‌کنید، با اورژانس محلی تماس بگیرید. کمک فوری