پایهٔ این رویکرد سه ویژگی در رابطهٔ درمانی است که راجرز مطرح کرد: همدلی، یعنی تلاش برای فهمیدن دنیا از نگاه شما؛ پذیرش بیقیدوشرط، یعنی پذیرفتن شما بدون قضاوت؛ و اصالت، یعنی صادق و واقعی بودن درمانگر. در چنین رابطهای بسیاری از افراد احساس امنیت میکنند تا با بخشهای دشوار خود روبهرو شوند.
بخش «تجربهای» این رویکرد به کار فعال با احساسها در لحظه میپردازد. درمانگر ممکن است از شما بخواهد به حسی در بدنتان توجه کنید، با بخشی از وجودتان گفتوگو کنید یا از تکنیک «صندلی خالی» استفاده کنید تا با کسی که با او حرف ناگفته دارید، در تخیل صحبت کنید.
هدف این است که احساسها، که اغلب پیامهای مهمی دربارهٔ نیازهای ما دارند، شنیده و فهمیده شوند. وقتی فرد با احساسها و نیازهایش ارتباط بهتری پیدا کند، انتخابهایش اغلب روشنتر و هماهنگتر با خودش میشوند.